Çubuklu sırtlarındaki dar balkon kapısından içeri girdikten sonra ilk hissettiğim şey kahvenin yanında bıraktığı karamel kokusu. Otağtepe’nin ışıklarını görebildiğimiz geniş koltukta üçümüz aynı anda uzandık, sesler kısıldı ve ben bir ağızdan ötekine geçerken tatlar birbirine karıştı.

Arada bir gülme, arada bir iniltiyle dolan gece Kanlıca’ya kadar uzandı. İkisi de aynı anda dokunduğunda dilimde kalan tat hâlâ sıcak.