Gece yarısı Paşabahçe’den Yuşa Tepesi’ne uzanan sessiz yollarda, sarışın saçlarım omuzlarımdan dökülürken ilk bakışınla seni yakalıyorum; o bakış bir kez kenetlendi mi, otele doğru yürüyüşümüz bile nefes kesici bir gerilimle doluyor.

Küçüksu Kasrı’nın hafif rüzgârı camdan süzülürken, ben seni yavaşça sırtüstü yatırıyor, dudaklarım tenine inene dek her dokunuşu uzatıyorum; sabahın ilk ışıkları Beykoz Korusu’nu aydınlatırken seni hâlâ arzuyla titreten tek şey, o son yumuşak öpücük oluyor.