Sabahın ilk ışıkları hâlâ Yuşa Tepesi’nin ardında gizlenirken, yanına uzanıp tenini yavaşça okşamak istiyorum. Beykoz Korusu’nun serin havası odanın perdesinden sızarken, senin nefesin hızlanıyor; her dokunuşumda kasların geriliyor, sonra bıraktığımda gevşüyor. Riva yolundan geçen arabaların uğultusu çok uzaklarda kalıyor, çünkü şu an tek duyduğun şey benim parmaklarımın teninde gezdiği ritim.
Polonezköy’den gelen çam kokusuyla karışan ten kokun, Anadolu Hisarı’nın sessizliğinde daha da keskinleşiyor. Sınırsızca verebileceğim tek şey var: kendini tamamen bana bırakma özgürlüğü. Peki, bu sabah senin için neyi daha çok istiyorsun?
Comments